KSIĘGA EMPATIIPAMIĘĆ

WYBIERZ PIERWSZĄ LITERĘ NAZWISKA
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P R S T U W Z Ż
NADZIEJA

LUCYNA GAWART (1968 - 2016)

ur.21 III 1968 roku w Ełku, zm. 21 III 2016 roku w Ełku, Żegnamy Cię Lucyno z wielkim bólem i żalem. Byłaś kobietą ciepłą, kochającą Swoich najbliższych. Troskliwą matką, oddana Swoim dzieciom. Dobrą żoną i córką. Zawsze związana z Mazurami. Tu widziałaś Swoje nadzieje i przyszłość. Wśród Twoich ukochanych jezior i lasów. Nie zdążyłaś zrealizować Swoich planów i marzeń. Nam pozostawiłaś je do wypełnienia. Lubiłaś pielęgnować kwiaty, przebywać na łonie natury, a to cecha ludzi wrażliwych i szlachetnych. Zbudowaliśmy naszą miłość prawdziwą. Tylko my ją rozumieliśmy. Byłaś moim światłem, marzeniem. Dzisiaj jesteś tylko wspomnieniem. Zaszczepiłaś w sercach Swoich córek miłość do ludzi i wiarę w lepszą przyszłość. One poniosą ją dalej. Dla swoich dzieci i wnuków. Nie zapomną tego czego ich nauczyłaś. Byłaś, jesteś i będziesz zawsze w naszych sercach i pamięci. Razem z Sobą zabierasz cząstkę każdego z nas. Zostawiając ogromną wyrwę w naszych sercach. Ufamy, że również dziś, tam z góry, otaczasz nas Swoją opieką. Nie przestałaś martwić się naszymi kłopotami i cieszyć się z naszych radości. Żyłaś tak, by w sercach ludzi pozostał po Tobie ślad. Spoczywaj w spokoju. Żegnają Ciebie mąż Krzysztof, córki Patrycja i Paulina. Siostry Ewa, Bożena, Krystyna, Wiesława, rodzice i cała pogrążona w smutku rodzina. W Twoim imieniu chcielibyśmy podziękować wszystkim, którzy pomogli Ci w miłości i spokoju przejść na drugą stronę.

Lucyna chciałaby wam powiedzieć:
Dziękuję za wszystko co zrobiliście mi dobrego i przepraszam za złe jeśli komuś coś uczyniłam. Jednocześnie proszę o modlitwę i życzliwą pamięć o mnie. Dziękuję wszystkim, którzy przyszli mnie pożegnać. Ostatni już raz.
"Spiszcie się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą."

GIZEWIUSZ Gustaw (1810–1848)

ur.7 V 1810 roku w Piszu, zm. 21 V 1848 roku w Ostródzie, kaznodzieja polsko-ewangelicki, działacz narodowy, folklorysta, publicysta, tłumacz, wydawca, redaktor. Był synem Marcina i Jakubiny z d. Taurek. Kształcił się w Ełku i na Albertynie w Królewcu. W 1835 roku został kaznodzieją w Ostródzie. Domagał się utrzymania języka polskiego w szkołach, wydawał książki dla Mazurów m.in. “Wiesława” K. Brodzińskiego, tłumaczył literaturę polską na niemiecki. W latach 1840-1845 współredagował polską część “Tygodnika Obwodu Łeckiego”, od 1842 roku - redaktor “Przyjacielu Ludu Łeckiego”. Zamieszczał w tych pismach utwory pisarzy polskich. Wystosował wraz z Krzysztofem C. Mrogowiuszem memoriał do króla pruskiego w sprawie przywrócenia języka polskiego w szkołach, zbierał pieśni ludowe i przekazywał je O. Kolbergowi. W 1845 roku z pomocą księży ewangelickich i nauczycieli zgromadził materiały dotyczące zachowania języka polskiego na Mazurach “Die polnische Sprachfrage in Preußen”. Kandydował do Zgromadzenia Narodowego w Berlinie. Grotowa Otylia, ur. 19 X 1909 roku w Różnowie k. Olsztyna, zm. 9 III 1990 roku w Olsztynie, nauczycielka, działaczka harcerska, Harcmistrz PRL, działaczka oświatowa. Była córką Izydora i Otylii z d. Gollan. Kształciła się w niemieckim seminarium dla wychowawczyń przedszkoli w Królewcu i polskim Seminarium Nauczycielskim w Warszawie. Od 1927 roku była wychowawczynią przedszkoli na Warmii: w Gietrzwałdzie, Nowej Kaletce i Olsztynie. W latach 1937-1939 kierowała Hufcem Wschodniopruskim ZHP w Niemczech. Całą okupację spędziła w obozie koncentracyjnym Ravensbrück. Po 1945 roku organizowała przedszkola na Warmii i Mazurach. Napisała dwie książki wspomnieniowe: “Gdy zabrakło miłości” (1976) i “W kręgu spraw ojczystych” (1982).

Herder Johann Gottfried

ur.25 VIII 1744 roku w Morągu, zm. 18 XII 1803 roku w Weimarze. nauczyciel, ksiądz ewangelicki, superintendent, mysliciel. Był synem nauczyciela kościelnego Gottfrieda i Elżbiety z d. Peltz. Studiował teologię na Albertynie w Królewcu. Związany był z środowiskiem I. Kanta. W 1776 roku został generalnym superintendentem w Weimarze. Podstawowe poglądy wyraził w dwóch dziełach: “Mysli o filozofii dziejów” i “Głosy narodów w pieśniach”. Z sympatią odnosił się do Polaków: wyraził oburzenie z powodu zaborów, twierdził, że Kopernik był pochodzenia polskiego, badał polskie pieśni ludowe.

GLOMP Michael Gottlieb (1 marca 1813 –1883)

Urodził się w Ostrowitem koło Brodnicy. Po ukończeniu Collegium Friedericianum, w latach 1834-1839 studiował w Królewcu teologię. W latach 1845-1847 był rektorem szkoły w Księżym Lasku na Mazurach. 7 stycznia 1847 roku został ordynowany na proboszcza w Marwałdzie w powiecie ostródzkim, mając pod opieką filiały w Glaznotach i Dylewie. W Marwałdzie pełnił swą służbę duszpasterską do 15 września 1873 roku. Potem został powołany na proboszcza w Kalinowie, gdzie w 1883 roku przeszedł na emeryturę, po 42 latach pracy jako duchowny. U kresu życia, w 1883 roku, za zasługi dla Kościoła i szkoły został wyróżniony Orderem Orła Czerwonego IV klasy.

GOSIEWSKI Wincenty Korwin

(ur. ok. 1620 - zm. 29 listopada 1662) Ród Szlachecki Gosiewski Herb Korwin Rodzice Aleksander Korwin Gosiewski, Ewa z Paców Małżeństwa Magdalena z Konopackich Dzieci Teresa Korwin Gosiewska Miejsce śmierci Ostrynia Stolnik wielki litewski od 1646, generał artylerii litewskiej od 1651, podskarbi wielki litewski i pisarz od 1652, od 1654 hetman polny litewski. Po ojcu starosta puński i markowski, po bracie Krzysztofie również starosta wieliski. Marszałek Sejmu zwyczajnego w Warszawie 21 - 24 XII 1650. Polski dowódca wojskowy oraz dyplomata. Pochodził ze szlacheckiej rodziny Gosiewskich, z linii pieczętującej się herbem Korwin. Syn Aleksandra Gosiewskiego, wojewody smoleńskiego. Żonaty z Magdaleną z Konopackich, kasztelanką elbląską. Ukończył studia na Akademii Wileńskiej, studiował także we Wiedniu, w Padwie oraz w Rzymie. Po powrocie do kraju został mianowany przez Władysława IV stolnikiem litewskim; pełniąc ten urząd podpisał dokument elekcyjny Jana Kazimierza. Służbę wojskową rozpoczął jako dowódca pułku jazdy walcząc w 1648 pod dowództwem hetmana polnego litewskiego Janusza Radziwiłła. W lipcu 1649 rozbił wojska kozackie w bitwie pod Łojowem. Już jako generał artylerii litewskiej w 1651 w bitwie pod Czernobylem pobił wojska kozackie dowodzone przez pułkowników Antonowa i Adamowicza. Uczestniczył jako komisarz w rokowaniach pokojowych, które doprowadziły do ugody białocerkiewskiej. W 1654 otrzymał buławę hetmana polnego litewskiego po Januszu Radziwille, który mianowany został wówczas hetmanem wielkim litewskim. Podczas potopu szwedzkiego odegrał niebagatelną rolę polityczną i wojskową. W 1655 w Kiejdanach podpisał wprawdzie akt uznania króla Karola X Gustawa, jednakże już wkrótce wystąpił przeciw układom kiejdańskim i podjął działania, których celem było uzyskanie pomocy strony rosyjskiej. Uwięziony przez Janusza Radziwiłła został osadzony w Kiejdanach, skąd jako więzień stanu przewieziony został następnie do Królewca. Wiosną 1656 uciekł z niewoli na Litwę gdzie w krótkim czasie, własnym kosztem, zorganizował kilka chorągwi. Walcząc z siłami szwedzkimi dotarł aż pod Warszawę, gdzie jako jeden z komisarzy królewskich nadzorował przejęcie stolicy. Uczestniczył w oblężeniu Tykocina oraz w bitwie, po której wojska szwedzkie ponownie zajęły Warszawę. Następnie na rozkaz króla przeniósł się ze swoimi chorągwiami na teren Prus Książęcych i Litwy. 8 XII 1656 pod Prostkami *[2] doszczętnie rozbił wojska branderburskie i szwedzkie, biorąc do niewoli księcia Bogusława Radziwiłła *[3] . Bitwa ta została opisana przez Henryka Sienkiewicza w powieści „Potop”. Kolejna bitwa stoczona pod jego dowództwem 22 X 1656 pod Filipowem zakończyła się jednak zwycięstwem wojsk dowodzonych przez feldmarszałka Gustawa Ottona Stenbocka; w bitewnym zamieszaniu udało się zbiec księciu Radziwiłłowi. W listopadzie 1656 w Wierzbowie zawarł rozejm z elektorem brandenburskim Fryderykiem Wilhelmem, po czym jako komisarz królewski doprowadził w 1657 do zawieszenia broni, a następnie do zawarcia traktatów welawsko-bydgoskich. W 1658 walczył ze Szwedami na terenach Inflant i Żmudzi. W 1658 uczestniczył w delegacji skierowanej przez króla na rokowania z Rosją. Pobity pod Werkami dostał się do niewoli, w której przebywał blisko cztery lata. Zwolniony z niewoli moskiewskiej został w 1662. Jako rekompensatę za doznane krzywdy otrzymał Kiejdany. Był zwolennikiem silnej i scentralizowanej władzy królewskiej; popierał koncepcję wyboru następcy tronu jeszcze za życia króla (elekcja vivente rege). Na polecenie króla dążył do rozwiązania związku, który powstał po wypowiedzeniu posłuszeństwa królowi przez część długo nieopłacanego wojska. W lipcu 1662 udał się do Wilna w na rozmowy ze zbuntowanymi oddziałami wojska litewskiego. Został tam podstępnie pojmany przez Konstantego Kotowskiego, wicemarszałka związku, który w ten sposób zamierzał zapobiec porozumieniu, mogącemu w efekcie spowodować rozwiązanie konfederacji. Został zamordowany 29 listopada 1662 w pobliżu Ostryni. Sprawcy mordu skazani zostali na karę śmierci.

GRAMITZKY Franz

Urodził się 18 Maja 1916 w Lyck. Kapitänleutnant 1 Sierpnia 1943. Zmarł 30 Września 1978 Dowódca okrętu podwodnego U-138

�                           ! " # $ % & ' ( ) * + , - . / 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 : ; < = > ? @ A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z [ \ ] ^ _ ` a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z { | } ~  €  ‚ ƒ „ … † ‡ ˆ ‰ Š ‹ Œ  Ž   ‘ ’ “ ” • – — ˜ ™ š › œ  ž Ÿ   ¡ ¢ £ ¤ ¥ ¦ § ¨ © ª « ¬ ­ ® ¯ ° ± ² ³ ´ µ ¶ · ¸ ¹ º » ¼ ½ ¾ ¿ À Á Â Ã Ä Å Æ Ç È É Ê Ë Ì Í Î Ï Ð Ñ Ò Ó Ô Õ Ö × Ø Ù Ú Û Ü Ý Þ ß à á â ã ä å æ ç è é ê ë ì í î ï ð ñ ò ó ô õ ö ÷ ø ù ú û ü ý þ ÿ Ā ā Ă ă Ą ą Ć ć Ĉ ĉ Ċ ċ Č č Ď ď Đ đ Ē ē Ĕ ĕ Ė ė Ę ę Ě ě Ĝ ĝ Ğ ğ Ġ ġ Ģ ģ Ĥ ĥ Ħ ħ Ĩ ĩ Ī ī Ĭ ĭ Į į İ ı IJ ij Ĵ ĵ Ķ ķ ĸ Ĺ ĺ Ļ ļ Ľ ľ Ŀ ŀ Ł ł Ń ń Ņ ņ Ň ň ʼn Ŋ ŋ Ō ō Ŏ ŏ Ő ő Œ œ Ŕ ŕ Ŗ ŗ Ř ř Ś ś Ŝ ŝ Ş ş Š š Ţ ţ Ť ť Ŧ ŧ Ũ ũ Ū ū Ŭ ŭ Ů ů Ű ű Ų ų Ŵ ŵ Ŷ ŷ Ÿ Ź ź Ż ż Ž ž ſ ƀ Ɓ Ƃ ƃ Ƅ ƅ Ɔ Ƈ ƈ Ɖ Ɗ Ƌ ƌ ƍ Ǝ Ə Ɛ Ƒ ƒ Ɠ Ɣ ƕ Ɩ Ɨ Ƙ ƙ ƚ ƛ Ɯ Ɲ ƞ Ɵ Ơ ơ Ƣ ƣ Ƥ ƥ Ʀ Ƨ ƨ Ʃ ƪ ƫ Ƭ ƭ Ʈ Ư ư Ʊ Ʋ Ƴ ƴ Ƶ ƶ Ʒ Ƹ ƹ ƺ ƻ Ƽ ƽ ƾ ƿ ǀ ǁ ǂ ǃ DŽ Dž dž LJ Lj lj NJ Nj nj Ǎ ǎ Ǐ


WYBIERZ PIERWSZĄ LITERĘ NAZWISKA
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P R S T U W Z Ż
NADZIEJA